من به خوشبختی خود می نگرم

و به اینکه نفس عشق چه حالی دارد

و به اینکه تو به صد شوق مرا میخوانی ،

و به یک قهر مرا میرانی !

من به یکرنگی این آینه ها مشکوکم

که مرا با همه ی سادگی ام ،

چون کلافی پر از گمراهی

مثل یک هیچ نمایان کردند !

من در اینجا نفسم تنگ شده است

بسکه گرداگردم پر از دیوار است

گر نبودی اینجا ،گر دلت با دل من ساده و یکرنگ نبود،

بی گمان غصه مرا می دزدید،

می سپردم به خزان!در دو دستان توانای خزان می مردم.

تو شبیه بادی،من شبیه بادبادک هستم.

تا تو هستی، هستم،

 بی تو اما... ورقی کاغذ و...هیچ...

دل من عشق تو را باور کرد

باتو من می آیم

با تو من می مانم

با تو تا دور ترین  نقطه ی کور...

با تو تاریکی، تا مرگ

دل من دوست ندارد که تو به رنگ فریب آمیزی

یا به عشقی گذرا دل بندی

یا که در اندیشه ی پایان باشی

تو چرا میترسی من که زنجیر صداقتها را بر انگشت بلورین تو آویخته ام!

تو بیا با من باش...

توبیا عشق مرا باور کن...

ترانه یادم نمیاد ، تنها بدون دوست دارم !

بدون که با نبودنت ، قدم قدم بد میارم !

طلسم خوشبختی من ، چشمای عاشق تو بود !

وقتی که بودی  میشد از روزای آفتابی سرود !

با تو میشد  به ما رسید !

میشد تو رو نفس کشید !

میشد طلوع ممتد رو

تو آینه ی چشم تو دید !

ترانه یادم نمیاد ، اما هنوز کنارتم !

تو یار من نیستی و من ، تا ته دنیا یارتم !

میشد با دست عاشقت یه سقف پر ستاره ساخت!

پیش حضور روشنت قافیه ساخت ، قافیه باخت !

ترانه یادم نمیاد ، اما چشات به یادمه !

خاطره هارو رج زدن ، بودن من همین دمه !

ستاره نیست که بشمارم ، خودت باید بیای و بس !

با تو میشه ترانه خوند ، تا اوج آخرین نفس !

                                         "" یغما گلرویی""