یک کلام حرف حساب

sinderelaa — Thu, 06 Nov 2008 18:44:20 GMT

در طوفان زندگی با خدا بودن بهتر از ناخدا بودن است

sinderelaa — Mon, 13 Oct 2008 18:12:08 GMT

من و آواي گرمت را شنودن
بدين آوا غم دل را زدودن
از اول كار من دلدادگي بود
وليكن شيوه ي تو دل ربودن
گرفت از من مجال ديده بستن
همه شب بر خيالت در گشودن
قرار عمر من بر كاستن بود
تو را بر لطف و زيبايي فزودن
غم شيرين دوري بر من آموخت
سخن گفتن غزل خواندن سرودن
من و شب هاي غرببت تا سحرگاه
چو شمعي گريه كردن نا غنودن
چه خوش باشد غم دل با تو گفتن
وزان خوشتر اميد با تو بودن

sinderelaa — Mon, 29 Sep 2008 03:00:18 GMT

آدمك آخر دنياست بخند..

آدمك مرگ همين جاست بخند

دست خطي كه تورا عاشق كرد..شوخي كاغذي ماست بخند

آدمك خر نشوي گريه كني..كل دنيا سراب است بخند

آن خدايي كه بزرگش خواندي..به خدا مثل تو تنهاست بخند

sinderelaa — Wed, 24 Sep 2008 11:44:18 GMT

دیشب رویایی داشتم,
خواب دیدم بر روی شنها راه می‏روم,
همراه با خود خداوند.
و بر روی پرده شب
تمام روزهای زندگیم را, مانند فیلمی می‏دیدم.
همان‏طور که به گذشته‏ام نگاه می‏کردم,
روز به روز از زندگی را............. دو رد پا بر روی پرده ظاهر شد,
یکی مال من و یکی از آن خداوند.
راه ادامه یافت تا تمام روزهای تخصیص یافته خاتمه یافت.
آن‏گاه ایستادم و به عقب نگاه کردم.
در بعضی جاها فقط یک رد پا وجود داشت...
اتفاقاً, آن محلها مطابق با سخت‏ترین روزهای زندگیم بود,
روزهایی با بزرگترین رنجها, ترسها, دردها و ...
آن‏گاه از او پرسیدم:
"خداوندا تو به من گفتی که در تمام ایام زندگیم با من خواهی بود"
و من پذیرفتم که با تو زندگی کنم.
خواهش می‏کنم به من بگو چرا در آن لحظات دردآور مرا تنها گذاشتی؟
خداوند پاسخ داد:
"فرزندم, ترا دوست دارم و به تو گفتم که در تمام سفر با تو خواهم بود.
من هرگز تو را تنها نخواهم گذاشت,
نه حتی برای لحظه‏ای,
و من چنین نکردم.
هنگامی که در آن روزها, یک رد پا بر روی شن دیدی,
من بودم که تو را به دوش کشیده بودم."

sinderelaa — Thu, 18 Sep 2008 15:37:18 GMT

خدا وصیت منو گوش بده ناممو بخون
شاید دیگه من نباشم مواظب عشقم بمون
میسپارمش بهت میرم تمومه تارو پودمو
یه وقت نیاد برنجونیش کسل کنی وجودمو
خدا یه وقت کسی نیاد بدزده قلبه سادشو
کسی نیاد تو زندگیش بشینه زیر سایشو
بهش بگه دوسش داره..........
خیلی بده زمــــــــــــــــــــونمـــــــــــــــــــون
خدا سپردمش بهت مواظبه عشقم بمون
.....
خدا شاید این عشقی که من میگمو تو نشناسی
نزدیک ترین کسم اونه خیلی دوسش دارم راستی
یادم نره بهت بگم عزیز ترین من اونه....
خودم مهم نیست اما اون نزاری تنها بمونه
بمیرم واسه ی دلش گریه چقدر بهش میاد
وقتی که حرسش میگیره میگه از من بدش میاد
اما وقتی اروم میشه میبینه من بغضم گرفت
همین دیوونه بازیاش از اول چشممو گرفت

sinderelaa — Wed, 10 Sep 2008 14:39:18 GMT

نظر یادتون نره

sinderelaa — Sat, 23 Aug 2008 14:34:18 GMT

در حضور خارها هم می توان یک یاس بود ،در هیاهوی مترسک ها پر از احساس بود

می توان حتی برای دیدن پروانه ها،شیشه های مات یک متروکه را الماس بود

دست در دست پرنده،بال در با ل نسیم ساقه های هرز این بیشه ها را داس بود

کاش می شد حرفی از کاش می شد هم نبود،هرچه بود احساس بود

sinderelaa — Thu, 21 Aug 2008 16:26:18 GMT

زیر خاکستر ذهنم باقی است،آتشی سرکش و سوزنده هنوز.

یادگار است ز عشقی سوزان،که بود گرم و فروزنده هنوز.

عشق همان گونه که بنیان مرا ساخت،سوخت از ریشه و خاکستر کرد.

غرق در حیرتم از اینکه چرا مانده ام زنده هنوز.

گاهگاهی که دلم می گیرد پیش خود می گویم:

آنکه جانم را سوخت،یادی آرد از این بنده هنوز

سخت جانی را بین که نمردم از هجر،مرگ صد بار به از بی تو بودن باشد.

گفتم از عشق تو من خواهم مرد،چون نمردم هستم پیش چشمان تو شرمنده هنوز

گرچه از فرط غرور اشکم از دیده نریخت،

بعد تو لیک پس از آن همه سال،کس ندیده به لبم خنده هنوز.

گفته بودند که از دل برود یار چو از دیده برفت.

سالهاست که از دیده برفتی لیکن،دلم از مهر تو آکنده هنوز

دفتر عمر مرا دست ایام ورق ها زده است.

زیر بار غم عشق قامتم خم شد و پشتم بشکست.

در خیالم اما همچون روز نخست تویی ان قامت بالنده هنوز.

در قمار غم عشق ،دل من بردی و با دست تهی ،منم آن عاشق بازنده هنوز.

آتش عشق پس از مرگ نگردد خاموش،

گر که گورم بشکافند عیان می بینند.

زیر خاکستر جسمم باقی است،آتشی سرکش و سوزننده هنوز...

sinderelaa — Thu, 14 Aug 2008 07:14:18 GMT

روي دلاي آدما هرگز حسابي وا نكن
از در نشد از پنجره زوري خودت رو جا نكن
آدمكاي شهر ما بازيگرايي قابلن
وقتش بشه يواشكي رو قلب هم پا ميذارن
تو قتلگاه آرزو آدم كشي زرنگيه
شيطونك مغزاي ما دلداده دو رنگيه
دلخوشي هاي الكي،وعده هاي دروغكي
آدمكاي شب زده قلبا رو ويرون ميكنن
دل ستاره منو از زندگي خون ميكنن
ستاره ها لحظه هارو با تنهايي رنگ ميزنن
به بخت هر ستاره اي آدمكا چنگ ميزنن

sinderelaa — Thu, 24 Jul 2008 09:02:18 GMT

چقدر به خدا ایمان داری؟

یک روز صبح کوهنورد جوانی برای کسب نام ، تصمیم گرفت که به تنهایی از یک کوه

مرتفع بالا بره وسایل و لوازم ایمنی رو برمیداره و به پای کوه میره و شروع به بالا رفتن

از کوه میکنه آنقدر بالا رفت و رفت که دیگه هوای تاریک شد و تو اون هوای مه گرفته و

تاریک تقریبا جایی رو نمی دید ،ولی بازم به راهش ادامه داد ،که در همین سنگ زیرپاش

شل شد و جوان سقوط کرد .در هنگام سقوط تمام زندگیش ، تمام کارهای خوب و بدش

از نظرش عبور می کرداحساس وحشت و احساس بلعیده شدن توسط زمین توانایی انجام هر

کاری رو برای نجات خودش از اون گرفته بود.
در همان حال فریاد زد: خدایا کمکم کن
ناگهان طنابی که دور کمرش بسته شده بود محکم شد و اون بین زمین و آسمان معلق موند.
ندایی از آسمان بر آمد: بندهء من ، آیا تو باور داری که من میتوانم به تو کمک کنم؟
جوان گفت: بله خوب‌، تو خدایی ، تو قادری ، حتما می تونی منو نجات بدی..!!
باز ندا آمد : اگر به قدرت من ایمان داری ، طنابی که به دور کمرت بسته شده را باز کن
جوان اندکی تامل کرد ، بعد با تمام وجود محکم از طناب چسبید.
صبح روز بعد گروه امداد کوهستان ، جوان یخ زده ای راکه با دو دست ازطنابی که به اوبسته شده

بود ومحکم به آن چسبیده بود پیدا کردند ، در حالی که تنها یک متر با زمین فاصله داشت......